Thursday, July 5, 2018

'देई दे' (डॉ. चंचल भसीन)

           'देई दे’
मिगी मेरी जिंदगी दी ब्हार देई दे
माऊ दा प्यार ते बब्बै दा दुलार देई दे
जिंदगी दी धुप्प ते छांऽ देई दे
मिगी मेरे जीने दा सार देई दे।
         मिगी मेरी जिंदगी दी ब्हार देई दे।
सोचने दी सच्ची सौग़ात देई दे
अक्खर मेरी झोली बेशुमार देई दे
सभनें दी बना ऐसी व्यवहार देई दे
जीवन होवै साकार, ऐसा बरदान देई दे
        मिगी मेरी जिंदगी दी ब्हार देई दे।
द’ऊं बेल्ले दी रूट्टी दा जुगाड़ देई दे,
मंगां नेईं किश, चरणें च थाहर देई दे
बागें च भांत-सभांतड़े फुल्लें दी ब्हार देई दे
आपूं चें सभनें गी प्यार देई दे
        मिगी मेरी जिंदगी दी ब्हार देई दे।
        माऊ दा प्यार ते बब्बै दा दुलार देई दे।।
                  (डॉ. चंचल भसीन)

Wednesday, May 16, 2018

मां (डॉ. चंचल भसीन)

           “मां”
माँ-माँ मिं गल्ल सनाऽ, 
की गेई तूं ओह्के थाह्र,
जित्थुआं नेईं परतोंदा कोई घर। 
बिट्ट-बिट्ट दिक्खदा, तुगी बेह्ड़ा,
कदूं औनै, हुन तूं ढेरै। 
चौका नेईं, हुन कोई कड्डै,
सत्त-सबेल्लै, नेईं कोई उट्ठै। 
सुच्ची रूट्टी, कु’न्न पका,
ख़ुशी-ख़ुशी, सभनें गी खलाऽ। 
हर’लै रौंह्दा, इ’यै भेड़, 
लग्गे दा, भांडें दा ढेर। 
रक्खी दी तेरी, हर इक शैह्,
बलगै दी ऐ, तेरी राह्। 
      हिक्खी तेरी हर’लै रौह्ंदी,
      की नेईं तूं घर परतोंदी?
मड़िये,फेरा ते कदें पायां,
सभनें गी फ्ही जीना सिखायां।
       फड़ी लेई ऐ तूं कैसी अड़ी, 
      तेरे बाज  नेईं निकलदी घड़ी। 
फ्ही आइयै घरै गी सजायां। 
जीने दी आस जगायां। 
      माँ-माँ मिं गल्ल सनाऽ, 
की गेई तूं ओह्के थाह्र,
जित्थुआं नेईं परतोंदा कोई घर। 

    ( डॉ. चंचल भसीन)

Wednesday, January 17, 2018

झत्त (डॉ. चंचल भसीन)

                                       “झत्त”
उट्ठदे गै बड्डलै 
जिंदगी कन्नै 
होई गेई झत्त,
दिक्खेआ बड़े गै कोला,
कम्मै आह्ली दे मुंहै’ पर
मायूसी, थकावट,
चैंता-झूरे। 
पर कुसैगी अपनी,
थकावट, मायूसी,
चैंता-झूरें ‘नै 
करदी नेईं, 
मायूस,
औंदे गै,
भरदी अपने अंदर 
फुर्ती,
कम्मै गी झटपट 
जुटी,
मकाई-समेटियै 
ते 
देई जंदी सभनें दे
चेहरें ‘पर 
ख़ुशी
अनसम्भा पेआर,
फ्ही 
लेई जंदी
अपने लेई
थकावट, मायूसी,
चैंता ते झूरे।
                              (डॉ. चंचल भसीन)

Wednesday, February 22, 2017

"आख़िर क्यों" ( डॉ. चंचल भसीन )

    "आख़िर क्यों"

आख़िर क्यों हर बार

मुझे ही दीवारों की

चार-दीवारी में बाँधा गया?

क्यों रिवाजों की ज़ंजीरों 

से झकड़ा गया?

क्यों अपनी इज़्ज़त की 

दुहाई देकर

जिमीं में दबा दिया?

जब आया बंश ख़तरे में

तो.........

अब बंश बचाने की 

ख़ातिर 

लपेटा जा रहा मुझे 

रंगीन सपनों में

गढ़े जा रहे क़सीदे 

सशक्तिकरण के

सदियों से माना है 

औरत

शक्ति का प्रतीक

तरस मत खाओ

अब मुझ पर

हक़ मुझे लेना आता है

बस काँटे मत बिछाओ 

मेरी राहों में।

 ( डॉ. चंचल भसीन )











Sunday, December 25, 2016

"हीखी" ( डॉ. चंचल भसीन )

"हीखी"

ड़ियोढी च बैठी दी 

निम्नोझानी

औंदे-जंदे गी दिक्खदे

सड़कै उप्पर 

नज़र ताड़े दे

केईं क्रोह् पैंडा 

रोज़ करी जंदी ऐ

औंदे दा मुँह ते जंदे दी पिट्ठ

बस्स इ'यै दुनिया ऐ हून।

रूकी गेदी ऐ 

पैरें दी रफ़्तार 

बज्झी गेदे भित्तै गी

जंदरे आंगर

ख़ाली कमरें ते 

सुन्न-मसान बेह्ड़ा 

खाने गी पौंदा ऐ 

दलकदा ऐ 

धरूकदा ऐ

लहू-लुहान करदा ऐ 

पर खन्दा नेईं, 

सैह्कने लेई रखदा ऐ

उंदे लेई 

जेह्ड़े उड्डरी जाई बैठे न 

अपने बक्खरे आह्लड़े च

पर फ्ही बी रौंह्दी ऐ

चैंता, झूरे, फ़िकर 

उंदे बद्धने मठोने दी,

जि'नेंगी बलगदियां न

एह् हिरखी अक्खीं।

( डॉ. चंचल भसीन )


"हीखी" ( डॉ. चंचल भसीन )

"हीखी"

ड़ियोढी च बैठी दी 

निम्नोझानी

औंदे-जंदे गी दिक्खदे

सड़कै उप्पर 

नज़र ताड़े दे

केईं क्रोह् पैंडा 

रोज़ करी जंदी ऐ

औंदे दा मुँह ते जंदे दी पिट्ठ

बस्स इ'यै दुनिया ऐ हून।

रूकी गेदी ऐ 

पैरें दी रफ़्तार 

बज्झी गेदे भित्तै गी

जंदरे आंगर

ख़ाली कमरें ते 

सुन्न-मसान बेह्ड़ा 

खाने गी पौंदा ऐ 

दलकदा ऐ 

धरूकदा ऐ

लहू-लुहान करदा ऐ 

पर खन्दा नेईं, 

सैह्कने लेई रखदा ऐ

उंदे लेई 

जेह्ड़े उड्डरी जाई बैठे न 

अपने बक्खरे आह्लड़े च

पर फ्ही बी रौंह्दी ऐ

चैंता, झूरे, फ़िकर 

उंदे बद्धने मठोने दी,

जि'नेंगी बलगदियां न

एह् हिरखी अक्खीं।

( डॉ. चंचल भसीन )


Friday, December 9, 2016

"हिखी" ( डॉ. चंचल भसीन )

  "हिखी"

ड़ियोढी च बैठी दी 

निम्नोझानी

औंदे-जंदे गी दिक्खदे

सड़कै उप्पर 

नज़र ताड़े दे

केईं क्रो पैंडा 

रोज़ करी जंदी ऐ

औंदे दा मुँह ते जंदे दी पिट्ठ

बस्स इ'यै दुनिया ऐ हून।

रूकी गेदी ऐ 

पैरें दी रफ़्तार 

बज्झी गेदे भित्तै गी

जंदरे आंगर

ख़ाली कमरें ते 

सुन्न-मसान बेह्ड़ा 

खाने गी पौंदा ऐ 

दलकदा ऐ 

धरूकदा ऐ

लहू-लुहान करदा ऐ 

पर खन्दा नेईं, 

सैह्कने लेई रखदा ऐ

उंदे लेई 

जेह्ड़े उड्डरी जाई बैठे न 

अपने बक्खरे आह्लड़े च

पर फ्ही बी रौंह्दी ऐ

चैंता, झूरे, फ़िकर 

उंदे बद्धने मठोने दी,

जि'नेंगी बलगदियां न

एह् हिरखी अक्खीं।

( डॉ. चंचल भसीन )